اگرچه PTFE اصلاح شده نسبت به PTFE خالص آسان تر است ، اما هنوز هم به روشهای تخصصی پردازش نیاز دارد. چرخش و فرز رایج ترین تکنیک های ماشینکاری ثانویه است.
انتخاب ابزار مناسب بسیار مهم است. پارامترهای برش به طور معمول از سرعت خطی 60-100 متر در دقیقه ، نرخ خوراک 0.05-0.15mm/rev و عمق برش 0.1-0.3mm متغیر است.
با توجه به چسبندگی PTFE ، آستانها و برس ها در هنگام ماشینکاری به راحتی شکل می گیرند. توصیه می شود در هنگام طراحی قطعات ، هزینه ماشینکاری 0.05-0.1 میلی متر را فراهم کنید ، اجازه می دهد تا این نقص ها از طریق اتمام حذف شوند. هنگام حفاری ، از یک مته تیز استفاده کنید ، سرعت کم (500-1000 دور در دقیقه) و سرعت زیاد خوراک را حفظ کنید تا خطر ابتلا به مواد ذوب شده و چسبیدن به بیت مته کاهش یابد. برای پردازش نخ ، اکستروژن بیش از برش توصیه می شود ، زیرا یک ساختار نخ قوی تر تولید می کند.
لبه های قطعات ماشینکاری اغلب نیاز به غرق شدن دارد. با توجه به ویژگی های اصطکاک کم PTFE ، روشهای سنتی Deburring از نظر اثربخشی محدود هستند. تکنیک های تبعید کرایوژنیک یا ابزارهای تخصصی Deburring PTFE توصیه می شود. برای قطعاتی که نیاز به کیفیت سطح بالایی دارند ، جلا دادن شعله یا جلا دادن شیمیایی را می توان در نظر گرفت تا سطح سطح را بهبود بخشد.
